De Opstandingskerk heeft inmiddels een nieuwe website.

U kunt direct surfen naar www.vpkbaalst.be.

 

De blog wordt dus niet meer in stand gehouden, maar u kunt alle relevante informatie terug vinden op de nieuwe site.

Agenda

De zondagse erediensten vangen aan om 10 uur. Voor de kinderen wordt er ook een nevendienst en/of kinderoppas georganiseerd.


Na afloop van de eredienst is iedereen ook van harte welkom, om na te praten bij een kop koffie of thee of iets fris in de vergaderruimte op de benedenverdieping.



Bijzondere regeling ZOMERVERLOF. 
Niet alle diensten gaan door in Aalst!
Op 28 juli en 11 augustus gaan we naar Dendermonde “kerken”. Het vervoer mag voor niemand een probleem zijn, neem contact op met iemand van de kerkenraad. 

Dendermonde is bij ons uitgenodigd op zondagen 21 juli en 4 augustus.
Tijdens de zomermaanden juli en augustus is er geen zondagsschool.  Indien nodig organiseren we kinderoppas.
De koffiedienst zal wat informeler zijn : we vragen alle aanwezigen een handje toe te steken.

14 juli  - Ds. Werner Lategan

kerkenraad: Pol Debuck
muziek & beamer: CD
collecte: Vriendenkas


21 juli - Dhr. Luc D’Hoe

kerkenraad: Jan Lammens
muziek & beamer: Rita Lauwerys
collecte: diakonie



28 juli - kerkdienst in Dendermonde


4 augustus    Ds. Werner Lategan (Avondmaalsdienst)

kerkenraad: Katrin Niesel & Pol Debuck
orgel: Marc D’Hoe
collecte: Ik help een kind


 

11 augustus - kerkdienst in Dendermonde


18 augustus - Ds. Werner Lategan


kerkenraad: Pol Debuck
muziek: CD
collecte: Vlaams Bijbelgenootschap


25 augustus - Ds. Saskia Ketelaar


kerkenraad: Katrin Niesel
muziek & beamer: Luc D’Hoe
collecte: Vriendenkas



1 september - Ds. Werner Lategan
(Avondmaalsdienst)


kerkenraad: Jan Lammens & Pol Debuck
orgel: Marc D’Hoe
collecte: Ik help een kind
zondagsschool: (?)   
koffiedienst: Els & Jan
 

Gemeenteweekend aan zee 3-5 mei 2013


Zon, zee en zand. Dat hoort allemaal bij een weekend aan zee. Toch zijn we, Aalst en Dendermonde, als twee VPKB gemeentes naar de zee getrokken om iets te mogen beleven van de gemeenschap der gelovigen. We hadden geluk met het mooie weer en de sfeer was eveneens goed. Er was een programma rondom het thema “wat een wonderlijke wereld” met activiteiten voor “jong en oud”. Uiteraard is er geen perfect recept, maar volgens de beoordeling viel het wel in de smaak. De aandachtspunten nemen we mee in de organisatie van een volgende gemeenteweekend. Toch moet er een zeer groot dankwoord worden uitgesproken voor alle mensen die in de organisatie hebben gezeten en mensen die in het weekend een helpende hand hebben geboden. Zonder de steunpilaren (jullie weten wie jullie zijn...) is zo een gemeenteweekend niet mogelijk. Daarom, dank jullie wel! 
    Aan alle mensen uit Aalst en Dendermonde die mee zijn gekomen de “gemeenschap der gelovigen” te vieren, moeten we ook zeggen dank jullie wel. Zonder jullie enthousiasme is een gebeurtenis als een gemeenteweekend niet realiseerbaar. Het was heel leuk bekende gezichten terug te zien en nieuwe mensen te mogen ontmoeten. Geloofsgemeenschappen zijn dynamisch en het is fijn dat tijdens zo’n weekend te mogen beleven. In de eerste en laatste plaats brengen we lof en eer aan God voor Zijn zegen van het weekend. In Hem vinden wij geborgenheid, in Hem zijn wij één en dat mogen we samen blijven vieren. DV ook tijdens een volgende gemeenteweekend. 















Op weg naar Pasen, op weg naar de liefde...


Een van de meest typerende teksten met het oog op Pasen komen we tegen in het evangelie volgens Johannes, het meest a-typische evangelie. Zo lezen we in Johannes 3:16,  “Want God had de wereld zo lief dat Hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.” 
De tekst is zo bekend dat we er soms makkelijk over heen kunnen lezen. Er zijn namelijk ook mensen die moeite hebben met de inhoud van deze en vergelijkbare teksten.
Ze hebben er moeite mee, omdat het niet altijd zo evident is de “gewelddadigheid” van Goede Vrijdag een plaats te geven binnen het kader van een verkondiging van Gods liefde. Inderdaad, Gods liefde is zo onbegrensd dat Hij een inherent deel van zichzelf, zijn Zoon, liet sterven. Liet sterven opdat zelfs mensen die Hem verachten, daardoor tot een besef zouden kunnen komen van Zijn intense liefde voor iedereen. De dood van Zijn Zoon kunnen we beschouwen als een goddelijke kreet binnen de schepping. Een kreet waarvan de inhoud belichaamd en bevestigd werd door de dood van Jezus.
Maar zo worden we toch geconfronteerd met de gewelddadigheid van het gebeuren op weg naar Pasen. En niet alleen de gewelddadigheid van het gebeuren, maar ook Gods aandeel erin. Want, het was door een goddelijke daad van liefde dat Hij zijn zoon liet sterven. Voor sommige mensen is dat misschien een tegenstrijdigheid. Misschien een brug te ver. Maar was er eigenlijk een alternatief? Was het nodig voor God zo een stap te zetten? Hier kunnen we ook denken aan Genesis 22. God gaf een opdracht aan Abraham zijn enige zoon Isaak te offeren als bewijs van zijn trouw en gehoorzaamheid. Als lezers worden we in het begin van het verhaal geïnformeerd dat het een proef is, maar wat een verschrikkelijke proef voor Abraham en wat een traumatische ervaring voor de jonge Isaak. Is een God van liefde er toe in staat zo een opdracht te geven? Zou men gehoor kunnen geven aan zo een opdracht? Hierover heeft de Deense filosoof Søren Kierkegaard heel boeiend geschreven. Is het mogelijk dat een God van liefde ons doet vrezen en beven? 
En zo zijn we terug bij de vraag naar het verband tussen de liefde Gods en de dood van zijn Zoon. Door de menswording van Jezus is God heel dichtbij mensen gekomen. Dankzij de dood van Jezus, als finale en volkomen offer, hebben wij vrije toegang tot God. Mogen we God benaderen zonder vrees en beving. Zonder vrees voor verwerping. Misschien is de verschrikkelijkheid van Goede Vrijdag ons een ongemakkelijke herinnering aan de zelf-loze liefde van God. Een ongemakkelijke herinnering die alarm slaat wanneer we dreigen zelfvoldaan en nonchalant te worden. 
De weg naar Pasen is een gelegenheid ons opnieuw bewust te worden van de implicaties van Gods ultieme, radicale daad van liefde. Zo lezen wij in Johannes 13:34-35,
“Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief. Zoals ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben. Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn.” Jezus heeft het hier in de eerste plaats tegenover zijn discipelen, maar zijn nieuwe gebod is een richtlijn voor iedereen die interesse heeft in de weg die Jezus gewandeld heeft. 
De verwijzing naar de liefde betreft hier agape. Dat is, een liefde voor iemand of iets, gebaseerd op een innige waardering en hoge achting (vgl. 1 Korintiërs 13:1-13). Het is trouwens ook agape dat ter sprake is wanneer we het hebben over Gods liefde voor de wereld. Door elkaar en mensen buiten onze onmiddellijke omgeving met een innige waardering en hoge achting te bejegenen, geven we uitdrukking aan onze identiteit als volgelingen van Jezus. De gestorven Mensenzoon, de opgestane Heer. Het betreft een door God geïnspireerde liefde. Hij heeft ons eerst liefgehad, daarom mogen wij durven onze naaste lief te hebben (1 Joh. 4:19).
Door Gods radicale daad van liefde zijn wij allemaal vrije mensen geworden. Vrij om te gehoorzamen, want Gods liefde dwingt ons te leven volgens het nieuwe gebod van Jezus: de liefde. Het gaat natuurlijk niet alleen om een liefde bewijzen tegenover een ander. Het gaat in de eerste plaats om een liefde tussen God en elke individu. Om jezelf met agape liefde te bejegenen. Tot inzicht te komen hoe kostbaar je bent voor God. Daar is het kruis van Jezus een absolute bevestiging van. Het spoort ons aan moedig en steeds meer te leven volgens het voorbeeld van Jezus. God heeft zijn liefde eens en voor altijd verzekerd door het kruis van Christus. Daarom mogen wij durven ons in te zetten voor een wereld gedreven door een door God geïnspireerde liefde.

Ds. Werner Lategan

Doodzwijgen of rehabiliteren?


Wat doen we met lastige teksten in de Bijbel?

Hoe zo? Zijn er soms lastige teksten in de Bijbel?
Dat is een vraag die veel mensen misschien zouden kunnen stellen. Het is begrijpelijk en komt onder andere doordat we dikwijls heel eclectisch, heel kieskeurig zijn in ons omgaan met de Bijbel. We lezen graag bekende, vertrouwde teksten. Of, durven we zeggen, “feel good” teksten. Op zich is daar niks mis mee, want ook die teksten zijn deel van de Bijbel. De Bijbel is immers “goed nieuws”. En toch is de Bijbel omvangrijker dan alleen maar onze “favorieten”. Wellicht komt onze kieskeurigheid doordat we in het algemeen niet zo graag spreken over datgene waar we geen raad mee weten. Ook dat is begrijpelijk, want ja, in de Bijbel komen we bij gelegenheid teksten tegen die je bloed doen stollen. Teksten van oorlog, verkrachting, brutaal en extreem geweld. Zelfs teksten van door God gesanctioneerd geweld. Op dat soort momenten kunnen we ons afvragen: “hoe is het in hemelsnaam gebeurd dat zo een tekst in de Bijbel terecht is gekomen? “

Wij zijn natuurlijk erfgenamen van teksten die een oorsprong hebben gehad in een tijdperk en een wereld heel ver verwijderd van de onze. Misschien zo ver verwijderd dat we ze niet meer kunnen begrijpen.
Over welke teksten hebben we het eigenlijk? Waarom eigenlijk deze vraag? Is het niet beter om slapende honden te laten liggen?

Misschien is het handig om te beginnen met een eigentijds voorbeeld.
In een recente reportage betreffende de voortslepende oorlog in Syrië lieten ze zien hoe rebellentroepen een helikopter van het Syrische leger neerschieten. Op de achtergrond was de stem van de man die de raket afvuurde duidelijk hoorbaar, “Allah akbar”, dat wil zeggen: “God is groot”. God prijzen terwijl de inzittenden van de helikopter aan het verbranden zijn.
Als eerste reactie vragen we ons misschien af hoe het mogelijk is dat mensen God en gruwelijk geweld zo moeiteloos met elkaar in verband kunnen brengen. Is het misschien een manier om jezelf van schuld kwijt te schelden? Om niet verantwoordelijkheid voor je daden te nemen. Om je geweten te sussen.
Ja, ook wij zijn erfgenamen van zo’n ongelukkige connectie tussen God en geweld. In de Bijbel, maar ook in de geschiedenis van het Christendom.
אַךְ־אֱלֹהִים יִמְחַץ רֹאשׁ אֹיְבָיו קָדְקֹד שֵׂעָר מִתְהַלֵּךְ בַּאֲשָׁמָֽיו׃
In het Oude Testament zijn er veel voorbeelden van een verband tussen God en geweld. Zo kunnen we denken aan Psalm 68:22-24:

“God verplettert de hoofden van zijn vijanden, de harige kruinen van wie met schuld zijn beladen. De Heer zegt: ‘Ik haal jullie
vijanden uit Basan, ik haal ze uit de diepten van de zee: jullie voeten zullen waden in hun bloed, met hun tong zullen jullie honden ervan likken.’”
Zo ook Psalm 137:8-9:
“Babel, weldra word je verwoest. Gelukkig hij die wraak zal nemen en jou doet wat jij ons hebt gedaan. Gelukkig hij die jouw kinderen grijpt en op de rotsen verplettert.”
Een connectie tussen God en geweld vinden we ook in het profetische boek Nahum, waar de verwoesting van de Assyrische stad Nineve en haar inwoners in bijzonder gruwelijke termen beschreven wordt. Het boek Nahum begint met een omschrijving van de Heer als een “wrekende God”, een “woedende wreker.” Een verder voorbeeld van door God gesanctioneerd geweld komen we tegen in het boek Jozua, waar de stad Jericho door de Israëlieten werd ingenomen. Zo lezen we in Jozua 6:21:
“ze namen de stad in en doodden alles wat erin was, zowel mannen als vrouwen, zowel kinderen als bejaarden, zowel runderen en schapen en ezels.”
We kunnen erop wijzen dat het hier gaat om de cherem of ban en dat het niet een algemene sanctionering van geweld betreft. Dat klopt, maar is geweld, zelfs over de boeg van de ban rechtvaardigbaar?
Een connectie tussen God en geweld komen we ook tegen in teksten waar Gods geweld gericht is tegen Zijn uitverkoren volk. Bijvoorbeeld in het boek Ezechiël, waar de profeet het oordeel van de Heer over Zijn volk in lugubere termen omschrijft (bijv. Ezech. 16, 21-22). Het zijn geen gemakkelijke teksten om te lezen, maar we komen zelfs teksten in de overtreffende trap tegen. Hier kunnen we denken aan het boek Rechters hoofdstuk 19. Het verhaal van de brutale verkrachting en dood van een bijvrouw van een Leviet, met als resultaat een stamoorlog waardoor bijna een gehele stam werd vermoord.

Zo zijn er veel meer voorbeelden. De vraag is gewoon, wat moeten we met die teksten? Moeten we ze weg doen uit de Bijbel? Moeten we ze ignoreren, ze doodzwijgen? Of is het een kwestie van interpretatie? Als we bijvoorbeeld zeggen dat de psalmen poëtische en metaforische taal gebruiken om uitdrukking aan bepaalde emoties en gedachten te geven en dat we ze niet letterlijk zou moeten interpreteren, tja, is dat bevredigend en voldoende? Of moeten we misschien de troefkaart “context” naar boven halen? Die teksten zijn allemaal context-gebonden, maar de interpretatie van die teksten is ook context-gebonden. De vraag is dan: hebben ze nog een plaats binnen de eigentijdse cultuur en maatschappij?

Zou het helpen als we ze gewoon anders interpreteren, anders lezen en de juiste vragen aan ze stellen?  Zo heeft de feministische theoloog Phyllis Trible  in haar boek Texts of Terror (1984) geprobeerd om deze lastige teksten door een andere bril te lezen ten einde ze van hun patriarchale ketenen te bevrijden. Om ze te rehabiliteren voor een eigentijdse publiek. Om geen nieuwe slachtoffers te maken door een verkeerd lezen van teksten. Zij is er wel in geslaagd om die teksten - soms vergeten teksten, soms een beetje taboe - bespreekbaar te maken.
We kunnen ons wel voorstellen dat slachtoffers van verschillende vormen van geweld veel moeite zullen hebben met lastige teksten in de Bijbel. Soms komen we echter een lastige tekst tegen die ook een tekst van bevrijding zou kunnen zijn voor slachtoffers van geweld. Hier kunnen we denken aan 2 Samuël 13, het verhaal van Amnon en Tamar. Amnon, de oudste zoon van koning David werd  verliefd op zijn halfzuster Tamar. Toen hij niet zijn zin kon krijgen heeft hij een slinks plan bedacht om Tamar bij hem te krijgen en vervolgens heeft hij haar verkracht en op straat gezet. Het is een ontstellend verhaal. Uiteindelijk werd Amnon door zijn halfbroer Absalom vermoord vanwege deze daad.
We lezen het verhaal meestal veel te snel, want Tamar is een centraal, maar helaas soms vergeten karakter in het verhaal. Er is haar een vreselijk onrecht gedaan. Verkrachting, bloedschande, verwerping. Binnen haar wereld was veel erger eigenlijk niet mogelijk. Zij is het slachtoffer, maar binnen haar cultuur was de verwachting dat ze erover zou zwijgen (1 Sam. 13:20). Zwijgen ten einde schande te voorkomen. Denk er maar even over na, je bent gevictimiseerd (slachtoffer) en dan moet je erover zwijgen anders wordt je opnieuw door de maatschappij of je eigen familie gevictimiseerd. De verwachting was dat Tamar een zwijgend slachtoffer zou blijven, maar dat gebeurde niet.

Ze werd wel als slachtoffer op straat gezet, maar ze weigerde een slachtoffer te blijven. In het publiek wierp ze stof op haar hoofd, scheurde haar veelkleurig kleed (als dochter van een koning, als teken van maagdelijkheid en huwbaarheid), greep naar haar hoofd en liep jammerend naar huis. Door deze handelingen die we meestal met rouwen in verband zou brengen, laat ze zien dat er haar een vreselijke onrecht gedaan is. Amnon heeft haar verkracht en van haar eer ontnomen, maar zij laat niet toe dat hij ook haar menswaardigheid ontneemt. Neen, zij gaan tegen het verwachtingspatroon in en laat in het openbaar zien dat haar onrecht gedaan is. Ze blijft niet een zwijgend slachtoffer. Zo’n op het eerste zicht lastige tekst zou bemoedigend kunnen zijn voor slachtoffers van seksueel geweld (denk aan de campagne van Protestantse Solidariteit). Als we de tijd en de moeite zouden nemen om moeilijke teksten bespreekbaar te maken. Om een beetje uit onze gemak-zones te komen. Onszelf in de eerste plaats door deze teksten te laten uitdagen.
Sommige teksten blijven gewoon zeer problematisch. Dat wil echter niet zeggen dat we erover moeten zwijgen. Integendeel. Laten we ze bespreekbaar maken, want alleen door een proces van worsteling kunnen we tot een waardering komen van de complexiteit en omvangrijkheid van de Bijbel. Door zo’n proces van worsteling kunnen we voorkomen dat Gods Woord misbruikt wordt om nieuwe slachtoffers te maken. Kunnen we Gods Woord opnieuw waarderen als helend en bevrijdend.
Dr. Werner Lategan.

Welkom vreemdeling

Iedereen heeft zich wel eens een keer een vreemdeling gevoeld. Het gevoel van een onbekende omgeving, een cultuur met ongekende gebruiken waar de mensen je taal niet spreken, waar ze je niet begrijpen, een maatschappij waar je niet tussenin paste, een wereld waar je misschien niet welkom bent. Ja, het gevoel van “vreemd zijn” is ons waarschijnlijk niet zó vreemd.
Ondanks onze herkenning met het gevoel van “vreemdeling te zijn” is het niet altijd zo gemakkelijk, zo evident om een vreemdeling deel van je wereld, deel van je werkelijkheid te laten worden.

Mantelzorg

11 November is de dag van Wapenstilstand maar ook de dag van de heilige Sint Maarten. Onze reformator Maarten Luther en Martin Luther King zijn beiden naar hem genoemd.
Martinus was de zoon van een rijke koopman en soldaat in het Romeinse leger in de 4de eeuw na Christus. Op een dag reed hij naar Amiens. Bij de stadspoort stapte er plotseling een arme man op hem af. Martinus zou zijn mantel wel willen geven maar in die tijd mochten soldaten zonder mantel, hun uniform, de stadspoort niet in. Daarop trok Martinus zijn zwaard en hakte de mantel in twee stukken.

Keith Green - Create in me a clean heart

Een andere video van dit nummer stond lange tijd op onze website maar bleek niet meer te werken en bovendien het slachtoffer te zijn geworden van enkele spamberichten, dus doen we dat gewoon eens opnieuw.

Gedicht voor Taizé

God onze Vader,
met vreugde zien we uit
naar de dagen waarop jongeren
met tienduizenden naar Brussel zullen komen
voor de Taizé ontmoetingsdagen.
In die komende kersttijd
zal uw Zoon opnieuw geboren worden
in het hart van deze stad en in de harten van velen.
Zij zullen komen naar de kribbe om, zoals eertijds de herders,
het Kind te aanbidden.
Zij zijn de nieuwe Wijzen.
Uit Oost en West zullen ze komen
met geschenken:
het kostbare goud van hun geloof,
de opstijgende wierook van hun hoop
en de welriekende mirre van hun liefde
voor U en voor elkaar.
Zegen onze stad en maak ze tot de plaats van vrede en verzoening,
van ontmoeting en van biddend samenzijn.
Laat uw engelen zingen boven deze stad:
Eer zij God in de Hoge
en vrede op aarde aan de mensen die Hij liefheeft.
En laat allen die in Brussel zullen zijn,
dit refrein van de engelen in de mond nemen
en zingen van vrede en verzoening.
Dan wordt onze stad een halte op ons aller reis
naar de nieuwe Stad,
Jeruzalem,
waar ontelbaar velen zullen staan voor de troon,
uit alle volkeren en talen, rassen en kleuren
en zingen:
Lof zij aan het Lam dat daar staat
rechtop en als doorstoken.
Amen. Alleluia.

+Godfried kard. DANNEELS
Aartsbisschop van Mechelen-Brussel

Gedicht : Nu is het tijd

Nee, je hoeft echt niet eerst volmaakt te wezen,
voor je een volgeling van Hem kunt zijn.
Ook hoef je niet de Bijbel uit te lezen,
voordat je zeggen kunt: nu ben ik rein!

Kom maar zoals je bent, met al je falen;
met dat gevoel van: is het wel voor mij?
Je hoeft echt geen diploma te behalen,
waaruit zou blijken: nú hoor je erbij.

Je hoeft niet vele trappen te bestijgen,
en zo je blote knieën afgesloofd.
Om Christus in je leven te verkrijgen
heb je niets anders nodig dan GELOOF.

Nee, je hoeft echt niet eerst volmaakt te wezen,
voor Hij je hart en je verlangen vult.
Hij wil zélfs al je ongeloof genezen.
Hij, de Volmaakte, droeg reeds alle schuld.

Jelly Verwaal
uit: "Beloofd is beloofd"

Voor Frieda

Rust nu maar uit - je hebt je strijd gestreden.

Je hebt het als een moedig mens gedaan.

Wie kan begrijpen, wat je hebt geleden?

En wie kan voelen, wat je hebt doorstaan?

Rust nu maar uit - je taak is af gekomen;

vandaag heeft God de kroon op 't werk gezet

dat je eenmaal in zijn kracht hebt ondernomen.

De zin was af. God heeft een punt gezet.

Maar 't valt ons moeilijk om de zin te vatten

van 't zwijgen van je laatste harteklop

Misschien alleen maar dit: De afgematten en moeden

varen als met adelaarsvleuglen op...

Decembergedicht


Vader God, mag deze Kerst in mij
iets geboren worden van Uw Licht
waarvoor de macht der duisternis zwicht
opdat ik meer dan ooit de Uwe zij.

Uw incarnatie is mijn bede
wonder door Uw Geest geschiedt
geloof alleen, begrijpen niet
dat alleen brengt rust en vrede

Wonderbare Raadsman, Machtige God
Vader der eeuwen, Vorst van vrede
titels van aanbidding, focus van bede
diep ontzag dat keert mijn lot

Het is liefde, die U deed komen
liefde in een Kind zo teer
liefde in een kruis nog meer
liefde die mij bij U doet wonen

Henk Rothuizen, dec. 2003

Wat is Protestantisme?

Zondag 4 november hield Ds. C. Bultinck, ter gelegenheid van Hervormingsdag, in de kerkdienst een overdenking die handelde over de reformatie. Een dienst waarin herdacht werd dat Luther 490 jaar geleden op 31 oktober met zijn 95 stellingen de aflatenleer aanklaagde. Alleen de rijken konden hun hemel kopen. Luther stelde, zich baserend op de Bijbel, dat iedere zondaar uit genade door God als een rechtvaardige wordt aangenomen, omdat hij ons door Christus Jezus heeft verlost.

Niet alleen dit zeer belangrijke punt vernoemde Ds. Bultinck in zijn stuk kerkgeschiedenis; ook negatieve punten van de reformatie werden zelfkritisch benaderd. Veel goede zaken van de christelijke kerk zijn overboord gegooid. Gelukkig is er binnen de oecumene de gelegenheid terug om naar elkaar te groeien, groeien in die éne algemene kerk.

Na de dienst bleek dat veel toehoorders zin hadden om nog meer te weten te komen over het verleden van ons, christenen. Onze kerkenraad liet er geen gras over groeien en verzocht Ds. Bultinck om hier eens een avond verder over te praten.

Op vrijdag 7 december 2007 om 19u30 gaat Ds. C. Bultinck een uiteenzetting geven over de reformatie.
Dit gaat door in de benedenruimte van de Opstandingskerk, Dr. A. Goffaertstraat 2 te 9300 Aalst.

Iedereen is van harte welkom !!

Geef mij de kracht

Geef mij de kracht
om in dit leven te geloven
om te kunnen blijven bloeien
de donkere dagen voorbij te gaan
en naar het licht toe te groeien

Geef mij de kracht
om de weg te betreden
die mij naar het geluk leidt
om mijn tranen te overwinnen
terug te kijken zonder spijt

Geef mij de kracht
om te blijven groeien
door het verloop van de dagen
om mijn taak te blijven doen
zonder steeds te klagen

Geef mij de kracht
om te zijn wie ik zijn mag
in alle oprechtheid mens te zijn
met mijn zorgen, hoop en verlangen
met de vreugde en soms de pijn.

Gerrit Kloos

November

Zondag 25 november is het de laatste zondag van het kerkelijke jaar. Deze zondag wordt ook wel zondag van de voleinding genoemd. De christelijke hoop kan worden samengevat in dat éne woord – voleinding. Alle dingen zullen tenslotte tot een heerlijk doel worden gebracht, wanneer God een einde maakt aan het heelal zoals wij dat kennen en een nieuwe hemel en nieuwe aarde tot stand brengt.

Er kómt een einde aan. En dat is maar goed ook. Want wie kan zónder einde, zonder doel-einde voortgaan.
Een wereld die niet weet van einde, een wereld die niet van ophouden weet, van Sabbath, die draait dol. Doelloos dol.
Er komt een einde aan de waanzin - dat is de troost van deze zondag.
Er kómt een einde aan het onrecht - er komt recht voor de ontrechten.

Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de HEER. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven.

(Jeremia 29 vers 11)

Zie, ik schep een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.

Wat er vroeger was raakt in vergetelheid,

het komt niemand ooit nog voor de geest.

Er zal alleen maar blijdschap zijn

en groot gejuich om wat ik schep.

Ik herschep Jeruzalem in een jubelende stad

en schenk haar bevolking vreugde.

Dan zal ik over Jeruzalem jubelen

en mij verblijden over mijn volk.

Geen geween of geweeklaag wordt daar nog gehoord.

(Jesaja 65: 17-19).


Laat ons niet alleen met ons verstand, maar ook met ons hart uitzien naar dat heerlijk moment waarop wij het koninkrijk zullen binnengaan.

De Redactie.

Oktober


Beste lezer,

Hierboven ziet u een pentekening met het opschrift Maarten Luther slaat de 95 stellingen aan de kerkdeur te Wittenberg 31 Oct 1517”.

Pater Martinus Luther, een doctor in de Letteren en de Theologie, deed dit - nu reeds 490 jaar geleden – met de bedoeling om een debat aan te gaan met de kerkelijke overheid om opheldering over de geldigheid van de aflaten.

De aflatenhandel is nu niet actueel meer (?), maar het was zeer revolutionair van Luther en andere hervormers dat ze de autoriteit van de gevestigde kerk in vraag durfden stellen. De kerk was soms meer instrument voor machtspolitiek, dan een middel tot verbreiding van het Evangelie, de boodschap van Christus, de genade en het geloof.
Uit deze opstelling zijn onze Protestantse Kerken ontstaan.

Ruwweg kan men de christelijke kerken indelen in drie modellen:

1) Het episcopale model – de bisschop staat centraal; het centrale gezag (de ‘opperbisschop’) heeft alles te zeggen, de plaatselijke gemeente niets;
2) het congregationalistische model – de congregatie, de plaatselijke gemeente met de gemeentevergadering staat centraal en heeft het voor het zeggen;
3) het presbyteriaal-synodale model – de verantwoordelijkheden zijn verdeeld: over sommige zaken beslist de plaatselijke kerkenraad en over andere zaken beslissen district of synode.

De kerkgemeenschappen die ressorteren onder de Verenigde Protestantse Kerk in België hebben een presbyteriaal-synodale structuur ('presbyteriaal' komt van het Griekse woord 'presbyter', wat oudste betekent; het woord 'synode' verwijst naar de specifieke overlegvorm).
Beslissingen worden niet hiërarchisch genomen van bovenaf, maar van onderuit, in overleg tussen de leden van de gemeenschap.
* Een groot aantal zaken valt onder de verantwoordelijkheden van de plaatselijke kerkenraad. Ter plaatse kiest de gemeente zelf haar eigen ambtsdragers, men draagt zelf zorg voor de bediening van Woord en sacramenten, voor het pastoraat en de eredienst, voor diaconale hulpverlening en voor de financiën van de gemeente.
* Maar er zijn ook verantwoordelijkheden toevertrouwd aan de generale synode: zo beslist de synode bijvoorbeeld over het belijden en de kerkorde, over de opleiding tot het ambt van predikant en over de relatie tot de overheid, over de oecumene en de eenwording der kerken.
In de kerkorde worden regels vastgesteld die ook voor de plaatselijke gemeenten bindend zijn. Men kan niet plaatselijk eigen belijdenisgeschriften ontwerpen, nieuwe ambten instellen, een eigen predikantsopleiding beginnen, om maar eens iets te noemen. Daarover beslist de generale synode voor de kerk als geheel. Zaken van nationaal belang worden geregeld in de synodevergadering. Daarin zetelen verkozen afgevaardigden uit de zes regionale raden, ook hier aangevuld met mensen uit het werkveld. De synode komt eenmaal per jaar samen.

Met deze lange beschrijving wilde ik de aandacht vestigen op 31 oktober als hervormingsdag, om te herdenken wat daaruit is voortgekomen.


De Redactie.

In deze stilte kom ik tot U

In deze stilte kom ik tot U
en vouw mijn handen
en voel hoe klein ik ben.
Stamelend komen de woorden
over het verdriet wat ik U aan doe.
Steeds weer ga ik mijn eigen wegen,
steeds weer zoek ik naar eigen belang.

Ik weet, in deze stilte luistert U,
want als ik biddend met U praat
voel ik weer de rust die U mij geeft.
Ik kijk om, en begrijp mezelf niet.
Waarom ik geen tijd voor U had,
geen contact zocht,
U alleen liet staan.

Uw liefde, schaamteloos geef ik toe,
is groter, is breder
dan ik ooit kan bevatten.
In deze stilte wil ik vragen:
Vader, sluit uw handen om mijn handen,
Uw Geest in mijn geest.

Op OVV-tienerweekend:’Troubles in paradise’

Zaterdag 29 september kwamen we toe aan ons ‘verblijf’. Al vlug zagen we onze kennissen uit Nederland terug, jaja een half jaar duurt veel te lang. Eerst hebben we gepraat over voorbije gebeurtenissen, school, enz.

De kennismakingsspelletjes, je kent ze vast wel. Raad-de-naam spel en vele andere waren van de partij.

Ook een bosspel was erbij. Je kreeg appels met probleemstellingen op, deze moest je aan Gabriël geven en het probleem oplossen. Maar opgepast geblazen want de 3 giftige slangen konden je tikken en nog een appel bijgeven. Gewonnen of niet, het was een leerrijk spelletje.

Tussen al deze spelletjes door kregen we middageten, vieruurtje, en stoofvlees met frietjes, mmmmm.

De quiz van dit weekend had zoals alle spelletjes iets van het weekendthema in zich, bij deze namelijk ‘seks en relatie’. Iedereen heeft iets bijgeleerd, misschien maar goed ook.

De fuif was de topper van de dag. Toffe liedjes en lichtgevende bandjes !! Wat wil je nog meer.

Zondag 30 september. Het ontbijt, zoals alle andere maaltijden super-lekker.

De viering was interactief, je moest 2 voorwerpen verzamelen van buiten, een positieve en een negatieve. Velen hadden een blaadje als positief en een brikje of plastic bekertje als negatief. Tamelijk logisch met de vervuiling van tegenwoordig. Nog wat eindcorvee, toiletten kuisen, douches, grote zaal, keuken, meisjesslaapkamer, jongensslaapkamer, en al de rest. Elkaar nog een speciale wens geven en daar waren onze ouders al weer, tot op volgend weekend iedereen!!!

Monika Lammens.
meer info over OVV Op Vrije Voeten vind je hier

Gemeenteweekend Amougies

Het thema van het gemeenteweekend was de tekst uit Johannes 17 vers 21:

Laat hen allen één zijn, Vader. Zoals u in mij bent en ik in u, laat hen zo ook in ons zijn, opdat de wereld gelooft dat u mij hebt gezonden.

Het was voor zover wij weten de eerste keer dat Aalst een gemeenteweekend organiseert waarop ook mensen van de zustergemeente van Veenendaal aanwezig waren. We mochten hierdoor tijdens dit weekend echt ervaren dat er een éénheid is tussen de Opstandingskerk en de Goede Reede. Ook al zijn er verschillen (gelukkig hebben we genoeg gevoel voor humor om te genieten van een goede Belgen- of Hollandermop), hetgeen ons bindt en maakt tot een eenheid is veel belangrijker.
We mochten ook dankbaar zijn dat we de vakantie mochten afsluiten met zo’n goed weer. Sommigen waren zelfs een beetje verbrand door de zon. Was het nog ietsje warmer geweest, dan hadden we misschien toch kunnen gaan zwemmen in het openluchtzwembad … Maar, we zijn allemaal zeer actief en sportief geweest. En dat begon ’s morgens vroeg al: Femke Lammens, geassisteerd door zus Silke en nicht Monika gaven op een swingend ritme ochtendgymnastiek.
Een apart programma voor de jongeren was niet echt voorzien, maar Benjamin had zich wel degelijk voorbereid om de kinderen en jeugd niet de gelegenheid te geven om zich te vervelen. En dat hebben ze niet gedaan; in het bijzonder werd het kampvuur zeer geapprecieerd. Via mail vernamen we dat Bart Coster zondagavond nog even met zijn oma belde en tegen haar zei dat er een “vet professioneel kampvuur” was. Mijn kleinzoon zei terwijl de vlammen hoog oplaaiden: “cool!” - wat bij mij de reactie uitlokte dat vuur niet koel maar warm is.

September


Bij deze maand heb ik een beetje een zelfde gevoel als bij nieuwjaar: de start van iets nieuws, tijd voor een nieuw seizoen. De vakantie is achter de rug, de schooltas wordt bovengehaald voor het nieuwe schooljaar, werk- en verenigingsleven beginnen met een nieuw programma in september …

Hierboven vindt u een aquarel van een persoon die in de startblokken staat, startklaar. In de Bijbel worden onze ‘activiteiten’ als christen vergeleken met een wedloop (lees de rechten en plichten van een apostel maar na in het negende hoofdstuk van de eerste brief aan de Korintiërs):

Weet u niet dat van de atleten die in het stadion een wedloop houden er maar één de prijs kan winnen? Ren als de atleet die wint. Iedereen die aan een wedstrijd deelneemt beheerst zich in alles; atleten doen het voor een vergankelijke erekrans, wij echter voor een onvergankelijke. Daarom ren ik niet als iemand die geen doel heeft, vecht ik niet als een vuistvechter die in de lucht slaat. Ik hard mezelf en oefen me in zelfbeheersing, want ik wil niet aan anderen de spelregels opleggen om uiteindelijk zelf te worden gediskwalificeerd.


Laat ons dan ook in dit “nieuwe seizoen” vastberaden de wedstrijd lopen die voor ons ligt .

De redactie

Kindergebedje

Lieve God,
ik ben het maar
aan het eind van deze dag,
ben ik heel blij,
dat ik even met u praten mag.

Het ging helemaal,
niet zo goed vandaag,
alles wat ik deed,
iedere stap die ik zette,
was een beetje traag.

Ik probeerde het toch goed te doen,
maar ergens wrong de schoen,
omdat alles wat ik wilde,
helemaal verkeerd ging,
dus sorry dat ik gilde.

Ik stootte ook mijn teen,
en viel over een grote steen.
Die dingen zijn niet leuk,
en mijn kleine broertje,
lachte zich een deuk.

Laat het morgen beter gaan,
geef me een engeltje mee,
dat over mij zal waken,
dan doe ik nu mijn oogjes dicht
en kan ik rustig slapen.

Welterusten Lieve Heer,
ga niet van me heen,
blijf ook vannacht dicht bij me,
anders ben ik zo alleen
Ik doe nu mijn oogjes dicht

Tot de volgende keer.

Ans de Laat

Meer weten?

  • Bijbellezen : de bron voor het christelijk geloof ligt in de bijbel. Meer...
  • Leven : in een mensenleven zijn verschillende 'scharniermomenten'; gebeurtenissen op de levenslijn van een mens die een overgang markeren. Meer...
  • Wat geloof je wel of niet? Wat is geloven in God? Wat doe je als je gelooft? Wat kan het in je leven betekenen? Meer...
  • Kerk zijn : de Verenigde Protestantse Kerk van België is een christelijke kerk, zij probeert op haar wijze Jezus na te volgen. Meer...
  • Naar de kerk gaan : iedere zondag gaan christenen overal ter wereld naar de kerk. Meer...
  • Geloofsleer : Een protestantse christen denkt graag na over wat hij of zij gelooft. Meer...
  • Feest vieren : de kerk viert feest met Kerst, Pasen en Pinksteren. Meer...
  • Muziek : muziek doet veel met mensen. Meer...
  • Bidden : Bidden is contact zoeken met God, je hart openstellen voor God. Meer...

opw. 488 met tekst

Bidden

Bidden is contact zoeken met God. Bidden is je hart openstellen voor God. Bidden hoort bij het leven van een christen zoals de ademhaling hoort bij het lichaam.

Bidden kan hardop of stil in jezelf. Samen met anderen of alleen. Je kunt spreken of zingen. Bidden kun je overal. Thuis, in de kerk of op de fiets. In je gebed kan alles aan de orde komen. Aan het begin van het gebed noem je degenen tot wie je bidt, zoals bijvoorbeeld: God, Jezus Christus of heilige Geest. Meestal sluit je het gebed af met ‘Amen’. (Amen betekent 'het is zo')

De meest gebruikte gebedshouding is zitten met gevouwen handen en gesloten ogen en je hoofd gebogen. Er zijn ook andere houdingen, zoals staan met open handen, knielen met je ellebogen op de bank of stoel, of knielen met je voorhoofd op de grond.Het meest bekende gebed is het ‘Onze Vader’. Dit is een gebed dat Jezus aan zijn leerlingen heeft geleerd.

Het gebed
Het gebed is een van de meest oorspronkelijke uitingen van het geloof. In het gebed drukt een gelovige uit wat zijn of haar relatie is met God en omgekeerd. Het is dus vaak een heel persoonlijk gebed. Bidden kun je ook in een groep mensen doen, dan is het een gebed van alle anderen, van de hele groep.

Er zijn heel veel vormen van gebed: bidden kun je om God te prijzen of te danken. Bijvoorbeeld voor het leven, voor de schepping, voor de goedheid van medemensen. In een gebed kun je om iets vragen. Bijvoorbeeld om een hartewens, om bescherming, kracht, steun of vergeving.

Het ‘Onze Vader’
Het ‘Onze Vader’ is het bekendste gebed dat de kerk kent. Het wordt zo genoemd omdat de eerste zin begint met ‘Onze Vader’. De eerste zinnen laten zien wat het uitgangspunt is van alle gebeden: eerbied voor God en zijn naam, en uitzicht houden op de komst van zijn koninkrijk.Jezus heeft dit gebed aan zijn leerlingen geleerd, die het weer door hebben gegeven en opgeschreven. Je kunt het gebed vinden in de bijbel; in het boek Matteüs, hoofdstuk 6. Het wordt nog steeds door alle gelovigen uitgesproken op tal van momenten, persoonlijk of in de kerkdienst.

Onze Vader, die in de hemelen zijt,
Uw Naam worde geheiligd;
Uw koninkrijk kome;
Uw wil geschiede,
gelijk in de hemel alzo ook op de aarde.
Geef ons heden ons dagelijks brood;
en vergeef ons onze schulden,
gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren;
en leid ons niet in verzoeking,
maar verlos ons van de boze.
Want van U is het koninkrijk
en de kracht en de heerlijkheid,
tot in eeuwigheid.
Amen.

(Bron: vertaling van de NBG)

Van het ‘Onze Vader’ zijn meerdere versies, die afhangen van verschillende bijbelvertalingen en kerkelijke tradities. De meest gangbare versie in de protestantse kerken is de versie die gebaseerd is op de bijbelvertaling van het Nederlands Bijbelgenootschap van 1951 (aangeduid als NBG).

Persoonlijk gebed
Het persoonlijke gebed is een belangrijke vorm van bidden. In dit gebed kun je alles wat je wilt met God bespreken. Ook de meest intieme dingen. Je kunt bidden voor jezelf of voor een ander. Je kunt God danken voor wat hij jou of een ander geeft. Je kunt je zorgen of dingen waar je blij om bent aan God vertellen. Alles is mogelijk, wat je maar kwijt wilt.Eigenlijk is ieder gebed heel persoonlijk. Als je bidt wil je in contact komen met God. Je durft God dingen te zeggen die je misschien anders niet zegt of niet laat zien van jezelf. Als je bidt voel je dat ook het binnenste van je eigen persoon wordt geraakt. Het gebed doet een appèl op jou, om jezelf zoveel mogelijk te laten zien. Bidden is een unieke manier van contact maken. In geen ander contact ben je zó kwetsbaar en zó persoonlijk.

Gebed om de heilige Geest
In het gebed om de heilige Geest bid je tot God en vraag je of hij je hart, je verstand, je oren en je ogen, wil openstellen voor het Woord van God, voor de bijbel. Je roept hiervoor de heilige Geest aan. Je vraagt of je dankzij de heilige Geest goed kunt luisteren, horen, voelen en denken.

Goede God,
wij bidden U:
zend uw licht en uw waarheid,
en verlicht de ogen van ons verstand
om uw heilige geheimen te verstaan.
Geef dat wij ze zo horen,
dat wij niet alleen hoorders
maar ook daders van uw Woord zijn,
en dat zij vrucht mogen dragen
het koninkrijk der hemelen waardig.
Door Jezus Christus, onze Heer.
Amen.

(Bron: Dienstboek I)

Muziek

"Zingen is meer dan zomaar iets zeggen, samen zingen verbindt ons op een wonderlijke wijze."
(Arne Jonges)

Muziek doet veel met mensen. Evenals kunst kan muziek mensen uittillen boven tijd en ruimte. Muziek raakt aan een diep gevoel zonder dat je er woorden aan kunt geven.
Muziek hoort er bij in de kerk. Door muziek kun je je geloof zo intens beleven dat je wel wilt blijven luisteren of zingen of spelen.
Muziek in de kerk is er in alle soorten en maten, voor alle leeftijden. Of het nu gaat om cantates van Bach of bewerkingen van Mozart. Liederen van Johannes de Heer of van Taizé. Gospel of blues. Songs van U2 of Bob Dylan. Muziek raakt mensen op een speciale manier.

Altijd gezongen
Altijd is er gezongen tijdens de samenkomsten van christenen. In huizen en kerken, kloosters en kathedralen. Soms door allen en met elkaar, soms eenstemmig of solistisch. Een brief in het Nieuwe Testament beveelt dit zingen speciaal aan. Paulus schrijft in deze brief aan de Efeziërs:
"en zing met elkaar psalmen, hymnen en liederen die de Geest u ingeeft. Zing en jubel met heel uw hart voor de Heer"
(Bron: Efeziërs 5, vers 19 in de NBV)

Tijdens de kerkdienst zingen mensen samen. Een orgel begeleidt vaak deze zang. De muziek omrandt de meditatie en verbindt de elementen binnen de volgorde van de kerkdienst. Naast het orgel kunnen tal van andere muziekinstrumenten een mooie sfeer creëren. Bijvoorbeeld een viool, hobo of fluit. Soms klinkt er een trompet in de kerstnachtdienst. Bij een kerkdienst voor jongeren speelt vaak een combo, met keyboard, gitaar, dwarsfluit of saxofoon.

Zangbundels
In de kerken zingen de mensen uit verschillende zang- of liedbundels. Vaak komen de liederen uit het Liedboek voor de kerken, de Evangelische Liedbundel of de bundel Tussentijds. Daarnaast zijn er liederen van Huub Oosterhuis, Gregoriaanse muziek, muziek uit kloosters zoals die in Chevetogne en Taizé en Iona.

Orgel of anders
Tijdens de kerkdienst begeleidt een orgel vaak het zingen van de mensen. Van oudsher was orgelmuziek heel bijzonder. Het werd 'een hemels' geluid' genoemd. De klank van een orgel komt het dichtst bij de klank van de menselijke stem. Net als een stem wordt de klank gevormd door middel van het blazen van lucht door een pijp. Daarnaast kan een organist meerdere melodieën tegelijk spelen.

Feest vieren

"Feesten vieren het leven, omdat het leven het waard is om gevierd te worden."

De kerk viert feest met Kerst, Pasen en Pinksteren. Met kerst vieren christenen de geboorte van Jezus Christus. Met Pasen gedenken christenen het lijden, sterven en opstaan van Jezus. Pinksteren is het feest van de heilige Geest. Christenen vieren dat de leerlingen (en alle andere volgelingen) van Jezus van de heilige Geest inspiratie kregen voor hun geloof.

De kerk is vanouds dé plek waar feest wordt gevierd. Het woord ‘viering’ komt zelfs regelrecht uit het kerkgebouw. Veel kerken zijn gebouwd in de vorm van een kruis. Het woord ‘viering’ verwijst naar de naam van het vierkante deel van de kerk, op de kruising van koor en langschip.

Bakens in de tijd
De kerk viert ook feest als er een kind wordt gedoopt, als twee mensen een zegen over hun huwelijk vragen, als brood en wijn worden gedeeld. Als iemand is gestorven biedt de kerk een uitvaartdienst om iemand een goede uitgeleide uit dit leven te geven en aan de nabestaanden troost en bemoediging te bieden.
Deze momenten vormen scharnieren in het menselijk leven. Juist op deze momenten werd en wordt Gods aanwezigheid gevraagd en ervaren. Mensen vragen een zegen over een huwelijk. De naam van een kind wordt met de naam van God verbonden. En zoals het leven aan het begin aan God wordt toevertrouwd, zo gebeurt het ook aan het einde.

De feesten van de kerk geven betekenis en diepte aan het leven en maat en ritme aan het jaar. Het zijn bakens in de tijd. Zo verandert een jaar van 365 gewone dagen in een jaar van gewone én bijzondere dagen en feesten.

Om dit te markeren heeft de kerk bepaalde kleuren voor de feesten en voor de periodes in het kerkelijk jaar, die aan een feest vooraf gaan. Kleden over de tafel voorin de kerk, de kleding van de voorganger en soms ook bloemen laten deze kleuren zien: wit, groen, paars en rood.

Feesten in de bijbel
In de bijbel staan verschillende verhalen over feesten. Feestvieren hoort bij het leven. De feesten die de kerk viert vinden hun oorsprong in de Bijbel.
Een bijzonder feestadvies geeft de schrijver van het bijbelboek Prediker. Hij ziet haarscherp hoe zinloos en verdrietig het leven kan zijn. Juist daarom wijst hij erop hoe belangrijk het is om je zegeningen te tellen en het leven te vieren, als het maar even kan.

Prediker 9:7-9
‘Dus eet je brood met vreugde, drink met een vrolijk hart je wijn. God ziet alles wat je doet allang met welbehagen aan. Draag altijd vrolijke kleren, kies een feestelijke geur. Geniet van het leven met de vrouw die je bemint. Geniet op alle dagen van je leven, die God je heeft gegeven. Het bestaan is leeg en vluchtig en je zwoegt en zwoegt onder de zon, dus geniet op elke dag. Het is het loon dat God je heeft gegeven.’
(Bron: NBV)

Geloofsleer

Een protestantse christen denkt graag na over wat hij of zij gelooft. Als je naar de kerk gaat merk je dat vooral aan de preek. De preek is de toespraak over een verhaal uit de bijbel. De mensen luisteren aandachtig.

Een kerkelijke gemeente organiseert allerlei activiteiten om over het geloof praten. Zo zijn er gespreksgroepen over geloven en over de bijbel. Vaak komen die groepen samen op doordeweekse dagen.
Je kunt op veel manieren iets over het geloof leren. De kerk organiseert geloofscursussen voor jong en oud. Voor de jongeren is er speciaal onderwijs, de catechisatie, van de kerk. Op school kun je vakken als godsdienst of levensbeschouwing volgen.

Officieel staan de belangrijkste dingen die christenen geloven op papier. Dit staat opgeschreven als een verklaring of uitspraak en heet ‘geloofsleer’ of ‘geloofsbelijdenis’. Er is een wetenschap die nadenkt over het geloof: de theologie of ook wel 'godgeleerdheid'.
Christenen leren het geloof bijvoorbeeld op de volgende manieren:

• Preek
• Gespreksgroep
• Geloofscursus
• Catechisatie
• Geloofsbelijdenis
• Theologie

Preek
Een preek is een toespraak die tijdens een kerkdienst door de dominee wordt gehouden. In de preek gaat het over een tekst uit de bijbel of een thema uit het christelijk geloof.
De preek vormt het middelpunt van de kerkdienst en duurt vaak zo’n 10 tot 20 minuten. De mensen luisteren en proberen iets te leren over hoe ze de bijbel kunnen begrijpen. Misschien herkennen ze iets van zichzelf in het bijbelverhaal, of zien ze het bijbelverhaal terug in hun eigen leven.

De preek wordt ook wel ‘verkondiging’ genoemd. Verkondigen betekent 'iets als leer of waarheid bekend maken'. Christenen geloven, dat God mensen kan gebruiken om zijn boodschap bekend te maken. Tussen de woorden van de mensen in, klinkt de stem van God.

Gespreksgroep
In de kerk vind je een veelheid aan groepen. Dat komt doordat de kerk een zeer grote verscheidenheid aan mensen onderdak biedt: oud en jong, arm en rijk, wit en zwart, vrouw en man. Allen verschillende mensen met verschillende vragen en verwachtingen.
Deze mensen komen geregeld samen in verschillende groepen. Meestal praten die groepen over het geloof. De ene keer gaat het over de bijbel, een andere keer over een onderwerp van het geloof. Bijvoorbeeld over bidden of naar de kerk gaan, omzien naar elkaar of hulp bieden aan mensen die ziek zijn.

Geloofscursus
Er zijn veel verschillende manieren om iets te weten te komen over het christelijk geloof. Eén van de leukste manieren is om in een groep een geloofscursus te volgen. In zo’n cursus kom je er achter wat geloven inhoudt en je kunt er direct over praten met anderen. Het is boeiend en leerzaam om van elk groepslid te horen wat haar of zijn vragen zijn. En misschien weet je al meer dan je denkt! Je kunt het beste bij de kerkelijke gemeenten in je buurt vragen of die ook een cursus aanbiedt.

Catechisatie
In de kerk heet het onderwijs vaak catechisatie of geloofsonderricht. De meeste kerkelijke gemeenten bieden aan jongeren van 10 tot en met 17 jaar catechisatie. Je leert wat over het geloof, je ontmoet je leeftijdsgenoten en er is ruimte voor je eigen vragen. Soms kun je zelf onderwerpen voorstellen om meer over te weten te komen. Je wordt in ieder geval aan het denken gezet over wat je kunt geloven en hoe de kerk werkt.

Geloofsbelijdenis
Een belijdenis is samenvatting van wat een christen of christen geloven. Je kunt dus zelf een persoonlijke geloofsbelijdenis schrijven, om zo voor jezelf onder woorden te brengen wat voor jou kernpunten van het geloof zijn. Soms schrijft iemand zo’n persoonlijke geloofsbelijdenis als hij of zij belijdenis doet in de kerk. Door de eeuwen heen heeft ook de kerk als geheel een aantal belijdenissen op schrift gesteld. Deze belijdenisgeschriften zijn een soort van statements om duidelijk te maken wat de hoofdpunten van de geloofsvisie zijn. Ze gaan onder andere over de bijbel, over God, Jezus en de heilige Geest, over de kerk, over de dood, de opstanding en het eeuwige leven. Ze zijn oorspronkelijk bedoeld om de mensen al deze thema's van het christelijk geloof te leren.

De belijdenisgeschriften, waarin de Protestantse Kerk in België officieel het christelijk geloof uitdrukt, zijn al oud. Er zijn er meerdere belijdenissen, ontstaan in de loop der eeuwen. Uit de eerste eeuwen na Christus dateren:

• de Apostolische Geloofsbelijdenis (ook wel de XII Artikelen des Geloofs),
• de Geloofsbelijdenis van Nicea-Constantinopel (uit 381) en
• de Geloofsbelijdenis van Athanasius (uit de 7e eeuw).

Deze geschriften zijn geschreven in het Grieks of Latijn.
Daarnaast zijn er vanaf de tijd van de Reformatie nieuwe belijdenisgeschriften ontstaan:

• de Onveranderde Augsburgse Confessie (uit 1530),
• de Nederlandse Geloofsbelijdenis (uit 1561),
• de Heidelbergse Catechismus (uit 1563) en
• de Leerregels van Dordrecht (uit 1619).
De Augsburgse Confessie vormt mede de grondslag van de Lutherse gemeenten in Nederland en andere delen van de wereld. De Nederlandse Geloofsbelijdenis, de Heidelbergse Catechismus en de Leerregels van Dordrecht worden ook wel de Drie Formulieren van Enigheid genoemd.

Theologie
Als je theologie studeert, houd je je bezig met kennis en geloof; met de manier waarop religie de maatschappij vormt en andersom. Je verdiept je in vragen zoals: Wat staat er in de bijbel? Wat betekent geloof in God? Waarom zijn mensen in de moderne samenleving lid van een kerk? Wat hebben andere religieuze tradities ons te zeggen? Je bestudeert teksten uit het Oude en Nieuwe Testament, je kijkt naar verschillende religieuze tradities en besteedt aandacht aan de geschiedenis van geloof en kerk. Je wordt uitgedaagd om na te denken over de vraag hoe je de oude woorden van het geloof kunt vertalen in een nieuwe tijd. Je kijkt dus ook hoe het christelijke geloof er op dit moment wereldwijd uitziet en wat de uitdagingen van de 21e eeuw zijn.
Theologie is niet alleen een opleiding voor mensen die dominee willen worden. Integendeel, het beroep van predikant of voorganger is maar een van de vele mogelijkheden. Theologen werken in de media, als wetenschappelijk adviseur van de overheid of kerkelijke instellingen, als docent aan hbo’s en universiteiten of als geestelijk raadsman bij bijvoorbeeld de krijgsmacht. Tijdens de opleiding houd je je dus met veel meer bezig dan alleen maar het interpreteren van de bijbel; als theoloog moet je met beide benen in de maatschappij staan, wil je er een wezenlijke bijdrage aan kunnen leveren.

Naar de kerk gaan

Iedere zondag gaan christenen overal ter wereld naar de kerk. Deze viering heet kerkdienst of eredienst. De kerkdienst is namelijk dé plek om met anderen je geloof te vieren en God te eren. Tijdens de kerkdienst zingen en bidden christenen met elkaar. Iemand leest voor uit de bijbel en iemand legt de bijbel uit. Er wordt geld ingezameld, bijvoorbeeld voor projecten voor minderbedeelden. Soms is er daarna een viering van brood en wijn. De ene kerkdienst begint al om 10.00 uur ‘s ochtends, de andere soms pas om 19.00 uur ’s avonds.

De zondagse kerkdienst
De zondag is een speciale dag van de week. De zondagse kerkdienst verdeelt onze tijd in eenheden van zeven dagen. En - of je nu wel of niet naar de kerk gaat - de samenleving heeft dit zevendaagse ritme op allerlei manieren overgenomen. De zondag is de eerste dag van de week en een rustdag. Dit heeft met twee verhalen uit de bijbel te maken. De week komt voort uit het verhaal van de schepping van hemel en aarde. Volgens het verhaal is de wereld in schiep God de wereld in zes dagen. Op de zevende dag rustte God uit van zijn scheppingswerk. Zo moet ook de mens in opdracht van God op iedere zevende dag rusten. De joden onderhouden deze traditie in de vorm van de sabbat. Die dag is een heilige dag, een dag van vrijheid en bezinning, gewijd aan God. De andere dagen van de week zijn bedoeld om te werken.Een ander verhaal vertelt dat Jezus Christus op de zondag is opgestaan uit de dood. Daarom werd voor christenen de zondag de speciale dag van de week. Christenen maakten een variatie op het weekritme door de week te laten beginnen met een rustdag. Ze noemen de zondag ook wel de ‘dag van de Heer’. Het is de vertaling uit het Latijn: dies domenica. Dit is bijvoorbeeld herkenbaar in de naam van de zondag in andere talen, zoals in het Frans (dimanche) of Italiaans (domenica). Op de zondag verheugen christenen zich over wat God in Christus heeft gedaan.

Kerk zijn

De Verenigde Protestantse Kerk van België is een christelijke kerk. Zij probeert op haar wijze Jezus na te volgen. Het verhaal van het evangelie zoals dat gestalte kreeg in het leven van Jezus is haar bron. De Protestantse Kerk staat voor betrokkenheid op God, op mensen onderling en op de wereld. Zij is een veelzijdige kerk in haar geloven en inzet. Loop maar eens binnen!

Wat betekent 'kerk'?
Het woord ‘kerk’ kun je op verschillende manieren gebruiken. Mensen kunnen er het kerkgebouw mee bedoelen, of de mensen die erbij horen (‘gemeenteleden’ of ‘geloofsgemeenschap’). Met ‘kerk’ kan ook een kerkelijke gemeente in een dorp of stad worden bedoeld, of juist de landelijke organisatie en het instituut kerk.

Om niet te veel verwarring te krijgen is binnen de Protestantse Kerk afgesproken om de plaatselijke geloofsgemeenschap ‘gemeente’ te noemen. Het woord ‘kerk’ wordt gebruikt met betrekking tot de landelijke organisatie. En het 'huis' van een gemeente noemen we 'kerkgebouw'.

Wat geloof je?

Wat geloof je wel of niet? Wat is geloven in God? Wat doe je als je gelooft? Wat kan het in je leven betekenen? Wie zijn die mensen die naar de kerk gaan? Wat doen ze daar toch? Wat betekenen die christelijke symbolen? Geloven kan op veel manieren. Door te geloven ontvangen mensen betekenis en zin in het leven. Geloven is als de grond onder je voeten.

Geloven is voor een christen meer dan lid zijn van de kerk, meer dan het in acht nemen van normen en waarden, meer dan het overdenken van de bijbel, meer dan het aanvaarden van een bepaalde geloofsleer. Geloven is een basisvertrouwen, een zijnswijze.

Wat doe je als je 'gelooft'? En wat is 'geloven'? Waarschijnlijk zijn er evenveel antwoorden op deze vraag als er mensen zijn die geloven. Voor de een is geloven in de bijbel lezen en bidden, voor de ander naar de kerk gaan en zingen. Weer een ander zal zijn of haar geloof uiten door goede dingen te doen en goede doelen te ondersteunen. Geloven is een manier van mens-zijn. Je doet niet alleen aan geloven, je bent gelovig.

God - Vanuit de bijbelse overlevering en de kerkelijke traditie zijn er meerdere invalshoeken om God te beschrijven. God noemt in de bijbel (Exodus 3:14) zijn eigen naam: ‘JHWH’. Letterlijk betekent deze naam: ‘ik was er’ of ‘ik ben er’ of ‘ik zal er zijn’.

Gods naam is zo heilig dat mensen hem niet opschrijven of uitspreken. In de Hebreeuwse tekst van de bijbel (het Oude Testament) wordt God vaak aangeduid als Adonai, dit betekent Heer. God is een persoonlijke God, een God die als persoon leeft, denkt, voelt, handelt en liefheeft. God is concreet een God van mensen. God wordt vaak vergeleken met een vader en de mensen met de kinderen van die vader. God is de ideale vader: hij houdt oneindig veel van mensen. Tegelijk is God een unieke en eeuwige bron van leven in het universum. God heeft de wereld en alles wat daarop leeft gemaakt. Het is geen toevallige samenloop van omstandigheden dat er leven op aarde is.

Jezus Christus - Jezus is de centrale figuur in het christendom. Hij leefde rond het begin van onze jaartelling. Met de geboorte van Jezus is onze jaartelling begonnen. Jezus is als jood geboren, in het stadje Bethlehem. Hij is opgegroeid in Nazaret. Hij was een leraar (joodse rabbi) die in de streken van Galilea en Judea, het huidige Israël, rondtrok.

Jezus heeft veel indruk gemaakt op de mensen die op de één of andere manier met hem in aanraking kwamen, zowel tijdens zijn leven als na zijn dood. De naam van Jezus, een Hebreeuwse naam ‘Jehosjoea’, betekent: ‘God redt’. Die naam laat zien waar Jezus zich zijn hele leven voor heeft ingezet: mensen in de naam van God redding, bevrijding, verlossing brengen.

Al vanaf zijn geboorte zijn er bijzondere verhalen over Jezus. Zo hebben de mensen zijn geboorte als een wonder ervaren. Engelen kondigden de geboorte aan, terwijl een grote ster de weg wees naar deze baby. Het feest van Jezus' geboorte is het kerstfeest.
Jezus is op de leeftijd van ongeveer 33 jaar gekruisigd. Als een misdadiger is hij aan een houten kruis genageld en gestorven. Bij en na die kruisiging waren er opnieuw wonderbaarlijke tekenen van God. Twee dagen na Jezus' dood bezoeken vrouwen het graf en treffen het leeg aan. Ze krijgen te horen dat zij de levende niet bij de doden moeten zoeken. God gaf Jezus nieuw leven! Op de eerste paasdag vieren christenen de opstanding van Jezus uit de dood.

Zoon van God en Christus - Door de wonderen en door de dingen die Jezus zei en deed, geloven christenen dat Jezus de zoon van God is. Dit wil zeggen dat de mensen in Jezus de aanwezigheid van God herkennen. Jezus’ leerlingen en volgelingen geven hem de titel ‘Christus’, omdat zij in hem de beloofde gezalfde van God zien.

Heilige Geest - Vanuit de bijbelse overlevering en de kerkelijke traditie zijn er meerdere invalshoeken om de heilige Geest te beschrijven. In de bijbel wordt beschreven hoe Gods Geest al wat leeft tot leven heeft geroepen. In het Hebreeuws, een van de talen van de bijbel, wordt voor ‘geest’ vaak het woord ‘ruach’ gebruikt. Dit betekent ook ‘adem’ of ‘wind’. De heilige Geest is de adem van God. God geeft ons zijn levensadem, zou je kunnen zeggen.

Van de Geest van God wordt ook wel gezegd dat zij meer de vrouwelijke kant van God laat zien. Zij is dan de wijsheid die van God uitgaat. Gods Geest laat ons zien wat waarheid en wijsheid is. Door haar leren we onderscheiden tussen wat goed en waar is, of wat slecht en leugen.

Gods Geest geeft mensen geestkracht om naar zijn wil te leven. In het Latijn is het woord voor geest ‘spiritus’. Onze woorden ‘inspiratie’ en ‘inspireren’ zijn hiervan afgeleid. De Geest van God kan mensen inspireren bij wat zij doen en geloven. In een gebed om de heilige geest vragen mensen bijvoorbeeld om inspiratie, of om een open hart en open ogen, of om wijsheid en inzicht.

Een verhaal in de bijbel maakt dit duidelijk: Op de dag van het Pinksterfeest waren veel mensen uit allerlei streken bij elkaar in Jeruzalem. Plotseling klonk er uit de hemel een geluid als van een hevige windvlaag. Ineens staan alle mensen in vuur en vlam; ze praten druk over wat gebeurt in allerlei vreemde talen, en toch blijven ze elkaar verstaan. Ze zijn geen vreemdelingen meer voor elkaar.

Dit verhaal maakt duidelijk dat de heilige Geest de brug slaat tussen verhalen van toen en ervaringen van nu. Dankzij de Geest herkennen christenen elkaar ineens in zeer verschillende omstandigheden. We hebben het geloof niet van onszelf. Mensen ontvangen het geloof van God. (Bron: Handelingen 2)

Leven

In een mensenleven zijn verschillende 'scharniermomenten'; gebeurtenissen op de levenslijn van een mens die een overgang markeren. Denk aan geboorte, het opgroeien van kind naar volwassene, trouwen en rouwen.

Deze momenten laat de kerk niet ongemerkt voorbij gaan. Na de geboorte van een kindje kunnen ouders de pasgeborene laten dopen. Aan het einde van de basisschoolleeftijd organiseert de kerk vaak een afscheid van de speciale ‘kinderdienst’. Daarna doen de tieners mee in tienerdiensten, jeugddiensten of de gewone kerkdienst. Jongeren doen belijdenis van hun geloof als ze hiervoor bewust hun keuze maken. Meestal zijn ze dan tussen 16 en 30 jaar.

Voor een bruidspaar is er een huwelijksdienst waarin het bruidspaar Gods zegen vraagt over hun huwelijk. In de kerk kunnen mensen ook hun huwelijksjubileum vieren. Aan het einde van het leven is de kerk aanwezig met woorden van troost en bemoediging.

Wat er rond deze levensmomenten in de kerk wordt gevierd en herdacht blijft mensen vaak hun hele leven bij. De kerk biedt een verdieping van deze momenten. In de voorbereiding sta je stil bij de zin en betekenis van je nieuwe levensfase. Met gepaste woorden en rituelen geven mensen hier uitdrukking aan.

Daarnaast is de kerk er ook voor mensen op al die andere ‘normale’ momenten in het leven. Het leven tussen de ‘scharniermomenten’ in kan soms mooi zijn. Iets om te delen. Het kan ook zwaar zijn. Iets waarvoor je steun nodig hebt. De kerk, en dan vooral de plaatselijke kerkelijke gemeente, probeert een plek te zijn waar mensen lief en leed met elkaar delen. Ze zien om naar elkaar. Dat kan in verschillende vormen. Van laagdrempelig tot intensief. Zo is er vaak na een kerkdienst gelegenheid om met elkaar een kopje koffie of thee te drinken. Door de week zijn er allerlei groepen (gespreksgroepen, vergaderingen, creatieve groepen). En bij problemen kan je terecht bij de dominee voor een goed gesprek en advies.Tegen alle individualisering van de samenleving in, houdt de kerk de droom gaande, dat mensen goed kunnen zijn voor elkaar.

Bijbellezen

“Als protestanten zijn wij ervan overtuigd dat iedere gelovige toegang tot God heeft en Gods Woord kan horen, geloven en in praktijk brengen.”

(Bron: Leren leven van de verwondering, pagina 5)

De bron voor het christelijk geloof ligt in de bijbel. Voor alle christenen en kerken is de bijbel het belangrijkste boek. Christenen lezen graag in de bijbel om meer over hun geloof te weten en om geïnspireerd te worden.

66 verschillende boeken
De bijbel is eigenlijk niet één boek, maar een bonte verzameling van 66 verschillende boeken. De naam ‘bijbel’ komt van het Griekse woord ‘biblia’. Dat betekent ‘boeken’. Al deze boeken samen noemt men ook wel de ‘canon’, dat wil zeggen: de reeks officieel door de kerk erkende bijbelboeken.

In sommige boeken staan verhalen, in andere liederen en gebeden, in weer andere geschiedenissen en brieven. De schrijvers vertellen over de God van Israël en over wat mensen met deze God hebben beleefd. Bij het schrijven zijn zij geïnspireerd door God. Vandaar dat de bijbel ook wel wordt omschreven als het woord van God, of nog korter het Woord. Tot op de dag van vandaag spelen de bijbelverhalen voor christenen een belangrijke rol. Christenen baseren hun leven op de bijbel. Ze putten er hoop en inspiratie uit.

Twee delen
In hoofdlijnen bestaat de bijbel uit twee delen: het Oude Testament en het Nieuwe Testament.
Het woord ‘testament’ is de vertaling van een Hebreeuws woord, dat ook ‘verbond’ kan betekenen. De tweedeling in de bijbel duidt erop dat christenen de geschiedenis van Israël rekenen tot het Oude Verbond. Het teken van dit verbond is de besnijdenis. De geschiedenis vanaf de geboorte van Jezus is de tijd van het Nieuwe Verbond. Het teken van dit verbond is de doop.

De bijbel staat ook op internet.